پدر خانواده
وقتی پدر شد احساس عجیبی داشت ، از بیمارستان آمد خانه ی ما ، از در که آمد شروع کرد به شعار دادن : ( صل علی محّمد دتر (دختر) من خوش آمد ) . خواهرش گفت : (هان مجتبی بابا شدی !)
گفت بله خدا به من رحمت داد .
باز خواهرش پرسید : اسمش را می خواهی چه بگذاری ؟
گفت : چی باید بگذاریم ؟ بعد با آهنگ زیبایی خواند : یا زینب و یا زهرا یا زینب و یا زهرا .
رفتار شهید
سید مجتبی پسر بزرگ من بود و عجیب به او وابسته بودم . کردار و رفتار او با سایرین خیلی فرق می کرد ، به خصوص احترامی که برای من و پدرش قائل بود قابل وصف نیست و واقعا بین بچه ها نمونه بود . در جبهه که بود ، دوستانش می گفتند : ما باید از اخلاق آقا سید یاد بگیریم ، آقا سید به ما روحیه می دهد .
وقتی سوالی از او می پرسیدم ، آن قدر با بیان زیبا پاسخ می داد که همه لذت می بردیم .
سفارش شهید
درباره ی داشتن حجاب خیلی سفارش می کرد و این که هر حرفی را نزنید و مواظب باشید که غیبت نکنید و می گفت : امر به معروف و نهی از منکر را هرگز فراموش نکیند !
عبادات شهید
با زیارت عاشورا خیلی عجین بود و آن را با سوز دل خاصی می خواند ، نماز هم که می خواست بخواند ، انگار در برابر کسی ایستاده که احساس حقارت می کند .
جانبازی
اواخر سال 1366 بود . مجروح شده بود و ما اصلا خبر نداشتیم ، اصلا از مجروحیت هایش چیزی به ما نمی گفت ؛ دیگران هم که می گفتند ، می گفت : چرا می گویید ! مادر است دلش می سوزد ناراحت می شود اجر معنوی ما از بین می رو د . بار آخر هم از ناحیه کتف تیر خورد که باعث از دست دادن طحال و قسمتی از روده هایش شد ، به خاطر همین جراحت دو ماه نمی توانست تکان بخورد .
استقامت
اصلا فکر نمی کردم شهید بشود ! برای این که همیشه سر پا بود ، آن قدر مقاوم و محکم بود در برابر همه ی مشکلات ! آن قدر دردش را می خورد ! اگر دردی هم داشت هیچ وقت نشان نمی داد ، فقط می گفت اسم یا زهرا را می آورم ، صلوات می فرستم ، خودم را معالجه می کنم .
تصویر ماندگار
وقتی که از مکه آمد ، از ماشین پیاده شد ، وقتی او را با پیراهن عربی بلند و شال عربی که به سرش بسته بود ، دیدم ، خیلی خوشحال شدم .
یاد یار
وقتی نام بی بی حضرت زهرا به میان می آمد ، وقتی نام حضرت مهدی (عج ) به میان می آید ، یاد سید می افتم .
اوایل خوابش را زیاد می دیدم ، پارسال روز تولدش در بیت الزهرا مراسم بود ، برنامه داشتند ، اما چون من تازه از بیمارستان مرخص شده بودم و کسالت داشتم نتوانستم شرکت کنم ، نشسته بودم با عکسش صحبت می کردم ، می گفتم : پسر ! مگر از من خطایی سر زد ، کاری کردم که نتوانستم در مراسمت شرکت کنم ؟!.
همین طوری با هم زمزمه داشتیم ، ناراحت بودم ، شب خواب دیدم آمد خانه اما داخل اتاق نمی آید روی پله ها ایستاده به بچه ها گفته ، بروید به مادرم بگویید چه کاری با من دارد که این قدر صدایم می کند و از من شکایت می کند ؟ من با یک حالتی گفتم : یعنی نمی دونه چکارش دارم ؟ چرا نمی آید داخل ؟ بچه ها گفتند که لباس نظامی پوشیده ، عجله دارد ، باید زود برگردد .
من رفتم بیرون . گفت : مادر چه کاری داری که این قدر صدایم می کنی ؟
گفتم : مگر من مادر تو نیستم می خواهمت که صدایت می کنم ! مگر من مریض نیستم ؟
گفت : ناراحت نباش، خوب می شوی . این قدر نگرانی نداشته باش . چون عجله داشت او را بوسیدم ، خداحافظی کردم و او رفت . از پله ها پایین رفتم دیدم سه تا از همکارانش با لباس سبز سپاه داخل ماشین پاترول نشسته اندو منتظرش هستند ؛ او هم سوار شد و با هم رفتند . صبح روز بعد دیدم چهار تا از همکارهای درجه دارش آمدند برای دیدن پدرش ، تا من این ها را دیدم گفتم : الله اکبر و به آنها گفتم : قدر خودتان را بدانید سید مجتبی همیشه با شماست .
عروج شهید
به ما اجازه نمی دادند داخل سی – سی – یوبرویم ؛ دکترها می گفتند : با وجودی که در حالت کُما بود ، موقع اذان مغرب چشم هایش را باز کرد و سه بار نام مادرش حضرت زهرا را برد و جان به جان آفرین تسلیم کرد.
پاداش عشق
سید مجتبی با قلبش کار کرد ، عشق را پیدا کرد و دنبالش رفت ، زحمت کشید و الحمدالله به آن جایی که می خواست رسید .

سید 21 رمضان سال 1345 به دنیا آمد ، وقت اذان صبح ! من دوست داشتم اسمش را سید علی بگذارم ، گفتم این بچه اسمش را با خودش آورده ، اما آقا گفتند : ( ما علی در فامیل داریم ) ؛ قرار شد اسمش را امیر بگذاریم . بعد که برای ثبت اسم سید می رود ، نام بچه را می پرسند فراموش می کند و ناخود آگاه می گوید ، ( سید مجتبی ) در صورتی که اسم برادر من مجتبی بود .
انس با اهل بیت ( علیه السلام )
از طفولیت او را بغل می کردم و با خودم به مجالس عزای امام حسین علیه السلام می بردم . بالاخره در آن مجلس ها برای امام حسین علیه السلام گریه می کردم . به بچه شیر می دادم و لطف الهی شامل حال ما شد و این بچه ذاتش با عشق اهل بیت علیه السلام عجین شد .
از بچگی اهل بیت علیه السلام را دوست داشت و همراه پدر بزرگش زنجیر می زد و سینه زنی می کرد و هر جا که پدر بزرگش می رفت او هم می رفت . مخصوصا به امام حسین علیه السلام خیلی علاقه داشت و همین طور به حضرت رقیه ؛ به ایشان می گفت : عمه کوچولو ، کی می شود بیایم به زیارتت ، قبر کوچولویت را ببوسم به حضرت زینب می گفت : عمه سادات ! ما با هم فامیل هستیم . و به طور کلی عشق خاصی به ائمه و اهل بیت علیه السلام داشت .
مداحی
پدر بزرگ ایشان خیلی مذهبی و مومن بودند و سید دوست داشت هر کاری که پدر بزرگش می کند ، انجام بدهد ، از بچگی مداحی را دوست داشت اما به آن صورت نمی توانست بخواند .
آغازی برای ابراز ارادت
از جبهه شروع کرد . همان جا بین دعای توسل و دعای کمیل و ... مصیبت می خواند و یادی از اهل بیت علیه السلام می کرد . واقعا از اعماق قلب می خواند و دلش می شکست ، زبانی و ظاهری نبود ؛ اما بعد از جبهه به صورت جدی مداحی می کرد .
اسم ائمه به خصوص امام حسین علیه السلام که می آمد منقلب می شد . یک سال غروب عاشورا ، شام غریبان گرفته بودند ؛ بین مراسم یک دفعه این بچه چنان ضجه ای می زند که از هوش می رود ، دیدم دیگر صدای سید مجتبی نمی آید ، گفتم ؛ بچه از دست رفت ، سریع آمدم دیدم او را وسط سالن خوابانده اند و آب به سر و صورتش می زنند .

مصاحبه با همسر شهید علمدار

از نحوه آشنایی‌تان با شهید علمدار بگویید.
- داستانش مفصل است. من قبل از ازدواج زبان در سطح دبیرستان تدریس می‌کردم. البته اگر ریا نباشد، فی سبیل اللهی بود. الآن هم تا حدودی درس می‌دهم. شاگردی داشتم که دو سال پیاپی پیش من زبان می‌خواند. به مرور زمان، این شاگردم برای من خواستگار می‌فرستاد و قسمت نمی‌شد. تا اینکه یک شب خواب پیامبر بزرگوار اسلام(ص) را دیدم که... یکدفعه بلند شدم. «خدا رحمت کند مادرم را.» خوابم را به او گفتم. او هم فوراً به چند نفر از علماء زنگ زد و خواب را برایشان تعریف کرد. آنها هم گفتند: دختر شما حتماً باید با سید ازدواج کند وگرنه عاقبت به خیر نمی‌شود.
از آنجا که ما یک خواستگار سید هم نداشتیم و همه غیر سید بودند، مانده بودیم. یکبار شب جمعه داشتم نماز می‌خواندم، ما بین نماز، تلویزیون را روشن کردم. برنامه روایت فتح بود. دیدم این رزمنده‌ها با چه دلاوری‌ای دارند می‌جنگند. گفتم: خدایا! خداوندا! یکی را برای خواستگاری ما بفرست که سید باشد، جانباز و رزمنده باشد؛ حالا هرچه می‌خواهد باشد. من غیر از این چیزی نمی‌خواهم. حدود دو ماه بعد، این خانم آمد و گفت برادر من دوستی دارد که سید و جانباز است؛ ولی از لحاظ مالی، صفر. مادرم دستانش را به هم زد و گفت همین را دادم. بعد هم ایشان برای خواستگاری آمدند. در همان ابتدا گفت من از جبهه آمده‌ام. صفر صفرم. حالا اگر خواستی با من عروسی کن. جالب اینجاست که برای خواستگاری آمده. بود اما وقتی می‌خواستیم صحبت کنیم، گفت: من این قرآن را باز می‌کنم، اگر استخاره خوب آمد با شما حرف می‌زنم. اگر خوب نبود که خدا‌حافظ. شما را به خیر و ما را به سلامت. وقتی قرآن را باز کردند، اول سوره «محمد» آمد گفت: حالا که این سوره آمد و شما هم خواب حضرت محمد(ص) را دیده‌ای، دیگر هر چه باشد، باید مرا قبول کنی. من هم قبول کردم و قسمت همین شد.
مراسم عقد و عروسی‌تان چطور برگزار شد؟
- همان روز خواستگاری، گفتند که من تازه از جبهه آمده‌ام و پدر و مادرم هم وضع خوبی ندارند. اگر امکانش هست، رسم حزب‌اللهی‌ها را اجرا کن و همین عقد ساده را قبول کن که آن هم در خانه ما بود. نه طلایی و نه لباسی و...
مهریه شما چقدر بود؟
- سیصد و پنجاه تومان با چند گرم طلا.
ایشان با تحصیل و کار شما مخالفتی نداشتند؟
- خیر موافق بودند. البته فقط با کار در آموزش و پرورش موافق بودند.
اخلاق و رفتار ایشان با خانواده چطور بود؟
- با خانواده خودش انعطاف بیشتری داشت. پدر و مادر وظیفه‌شان فرق می‌کرد تا زن و همسر. مرد خوبی بود. کلاً بد اخلاق نبود. اما اهل شوخی هم نبود.
خاطره خاصی از عبادت کردن شهید به خاطر دارید؟
- ایشان معمولاً اردیبهشت ماه جبهه می‌رفتند، هر 45 روز یا 35 روز مأموریت داشتند. ایشان انگشتری داشتند که خیلی برایش عزیز بود. می‌گفت این انگشتر را یکی از دوستانش موقع شهادت از دست خود درآورده و دست ایشان می‌کند و در همان لحظه هم شهید می‌شود. ایشان وقتی به آبادان برای مأموریت می‌رود، این انگشتر را در حمام بالای طاقچه جا می‌گذارند. وقتی می‌خواهند به ساری بیایند، در راه یادش می‌افتد که انگشتر بالای طاقچه حمام جامانده است. وقتی آمد، خیلی ناراحت بود. (من معمولاً «آقا» صدایش می‌کردم چون سختم بود که اسمش را صدا کنم و بگویم مجتبی، فکر می‌کردم خیلی سبک است، اگر اسمش را صدا بزنم. ایشان هم مرا همیشه «خانم» صدا می‌زدند.) گفتم: آقا! چرا اینقدر دلگیری؟ ناراحتی؟ گفت: والله انگشتر بهترین عزیزم را در آبادان جاگذاشتم. اگر بیفتد و گم شود، واقعاً برایم سنگین تمام می‌شود. گفت: بیا امشب دوتایی زیارت عاشورا و دعای توسل بخوانیم، شاید این انگشتر گم نشود. یا از آن بالا نیفتد و گم نشود و خیلی جالب اینجا بود که ما زیارت عاشورا خواندیم و راز و نیاز کردیم و خوابیدیم. صبح که بلند شدیم، دیدیم انگشتر روی مفاتیح‌الجنان است. اصلاً باورمان نمی‌شد.
حالا این انگشتر کجاست؟
- الآن هم آن انگشتر را دارم. می‌خواهم سر سفره عقد دخترم به همسرش تقدیم کنم.
خواب دیدید؟
- بله چند بار خواب دیدم. به او گفتم: در مورد آینده زهرا نگرانم. چون من قبلاً تصادف وحشتناکی داشتم، ناراحت بودم که اگر بمیرم عاقبت زهرا چه می‌شود. هنوز کوچک است. در خواب گفت: تو اصلاً نمی‌خواهد نگران باشی. شوهر زهرا را خودم می‌فرستم. به تو در خواب نشانش می‌دهم.
روحیه ایشان در برخورد با مشکلات چگونه بود؟
- نماز می‌خواند. اول از همه دو رکعت نماز حاجت می‌خواند. بعد با دوستانش مشورت می‌کرد. ما هم دعا می‌کردیم. اگر کاری از دستمان برمی‌آمد، انجام می‌دادیم وگرنه دعایش می‌کردیم.
بارزترین خصیصه ایشان چه بود؟
- بزرگترین مشکلات اگر بر سرشان فرود می‌آمد، راحت نگاه می‌کرد و سرش را پایین می‌انداخت. اینکه عصبانی شود و داد و فریاد کند، اصلاً در مرامش نبود. همیشه نگاه می‌کرد و سرش را پایین می‌انداخت.
شهید در مورد احترام متقابل در خانواده چه عقیده‌ای داشتند؟
- احترام زیادی برای پدر و مادرشان قائل بودند. مثلاً وقتی از بیرون وارد اتاق می‌شدند، ایشان بلند می‌شد. می‌گفت: چون خدا در قرآن دستور داده، من سعی می‌کنم که کلام خدا را اجرا کنم.
مداحی ایشان از کی شروع شد؟ قبل از ازدواج هم مداح بودند؟
- بله قبل از ازدواج مداح بودند. یک کار خوب دیگر که می‌کرد که الآن کمتر کسی این کار را می‌کند، بیشتر جوانهایی که پدرشان را از دست داده بودند یا جوانهایی که پدرشان معتاد بودند و یا جوانهایی که ول بودند را جمع می‌کرد و به مرور زمان از افرادی که متمول بودند، پول می‌گرفت؛ پول توجیبی برای اینها درست می‌کرد. به او می‌گفتم: این کارها یعنی چه؟ می‌گفت: جوان باید صد الی دویست تومان توی جیبش باشد. جلوی دوستان دیگرش خجالت نکشد. حداقل پول باید داشته باشد که اگر خواست پفکی بخورد، جلوی دیگری خجالت نکشد. کارش به دزدی نکشد یا کارهای خلاف دیگر و بیشتر هم اینها را با خود به مجالس روضه و مداحی می‌برد.
زندگی با یک سید و مداح اهل‌بیت چطور بود؟
- هم شیرین بود و هم سخت. بیشتر عمرش وقف مداحی بود. کمتر در خانه او را می‌دیدم. شاید به جرأت بتوانم بگویم که یک روز کامل پیش هم زندگی نکردیم. از صبح تا شب، همه‌اش وقف امام حسین و امام علی و ائمه(ع) بود.
در مداحی‌ها‌یشان بیشتر راجع به کدام یک از ائمه می‌خواندند؟
- در مورد امام حسین و امام زمان که می‌خواند همیشه نیم نگاهی به امام حسن مجتبی می‌انداخت. می‌گفت مداحان، کمتر به امام حسن مجتبی توجه می‌کنند و از این بابت ناراحت بود.
با توجه به اینکه ایشان مداح بودند، در خانه مداحی می‌کردند؟
- به وفور. به طور رسمی از ایشان درخواست می‌کردم. جالب بود. تا درخواست رسمی نمی‌کردم، می‌خندید و می‌گفت فکر کن من غریبه‌ام. شما با حالت رسمی از من بخواهید. من هم می‌خندیدم و درخواست رسمی می‌کردم.
جاذبه‌اش را در چه می‌بینید؟
- نفوذ کلام ایشان. کلامشان نفوذ داشت. نیت خالص و کمک آقا امام زمان.
رابطه شهید با اهل بیت(ع) چگونه بود؟
- بیشتر به آقا امام زمان و امام حسین (ع) ارادت داشتند. حالا دخترش بیشتر با امام رضا (ع) دوست است.
رابطه ایشان با امام و رهبری چطور بود؟
- خیلی، من کمتر فردی را دیدم که به اینصورت عشق قلبی داشته باشد؛ حتی خودشان می‌گفتند که وقتی امام رحلت کردند، چند بار با پای پیاده تا مزار امام رفتند که تا مدتها می‌گفتند پایم تاول زده است.
آیا اهل مسافرت و تفریح هم بود؟
- اکثراً من و ایشان مشهد می‌رفتیم. شاید در سال، سه الی چهار بار، حتی پنج بار مشهد می‌رفتیم و یکسره هم داخل حرم بودیم. شاید فقط برای نهار و شام بیرون می‌آمدیم و یا برای کارهای جزیی. یکسره داخل حرم در حال دعا خواندن بودیم. واقعاً حالت معنوی خاصی داشت. حتی یکبار آنقدر سرگرم دعا خواندن بودیم که زهرا گم شد. من خیلی خودم را گم کرده بودم. اما ایشان با خونسردی گفتند: «این امام رضا خودش بچه را می‌آورد و تحویلت می‌دهد. چقدر حرص می‌خوری.» بعد از ده دقیقه خود زهرا بدو بدو از در حرم داخل شد. گفت دیدی خانم این هم تحویل تو. واقعاً تعجب کرده بودم. آن موقع زهرا 5/2 یا 5/3 ساله بود.
عقیده شهید علمدار در مورد رفتار در خانواده و تربیت فرزند چه بوده و چقدر به این موضوع اهمیت می‌دادند؟
- همیشه کتابهایی در این مورد می‌خواند و می‌گفت: بچه را باید طوری تربیت کنیم که ان‌شاء‌الله باعث افتخار جامعه و اسلام باشد. ما هم سعی می‌کنیم. البته هر چند خیلی مشکل است. واقعاً هم سخت است و هم شیرین. در عین حال تنهایی بچه را بزرگ کردن دردناک است. امیدواریم بتوانیم فرزندان خوبی تربیت کنیم و تحویل جامعه بدهیم.
رفتارش با زهرا چطور بود؟
- با زهرا خیلی بازی می‌کرد. نقاشیهای قشنگ برایش می‌کشید. داستان برایش می‌خواند. زهرا را سواری می‌داد. او را پارک می‌برد. زهرا را عجیب دوست داشت و با او خیلی مأنوس بود.
با توجه به اینکه هنگام ازدواج، از جانباز بودن ایشان مطلع بودید، آیا از نحوه جانبازی‌شان اطلاع داشتید؟
- بله. چند بار مجروع شده بودند که من خبر داشتم. اما مهمترین اصل این بود که نمی‌دانستم شیمیایی است. سه روز بعد از مراسم عقد گفت: می‌خواهم چیزی به تو بگویم اما از دست من گله‌مند نشو. گفتم: چه شده، گفت: من همه چیز در مورد جانبازی‌ام راست گفتم، اما نگفتم که شیمیایی هم هستم. گفتم: چرا زودتر نگفتی؟ لااقل می‌گفتی من خودم را از قبل آماده می‌کردم گفت: می‌ترسیدم زن من نشوی. هر جا بروم همین است. معمولاً به آدمهای شیمیایی زن نمی‌دهند.
بعد از آن چطور با این مسأله برخورد کردید؟
- من همیشه به خودم امید می‌دادم. همیشه می‌گفتم! پنجاه سال با هم زندگی می‌کنیم. می‌گفت: بگذار پنج سال با هم باشیم، بقیه‌اش طلبت. هیچ وقت فکر نمی‌کردم این قدر سریع برود. نمی‌دانم چطور پرکشید و رفت.
عوارض شیمیایی چه موقع بروز کرد؟
- همیشه اول تا یازدهم دی‌ماه هر سال مریض بود. گاهی اوقات شدت داشت و گاهی ضعیف بود. میکروبی در گلویش بود که این میکروب همیشه در اول دی‌ماه بروز می‌کرد که خدا عمر دهد دکتر بابامحمودی را، اگر او نبود، همان اوایل ایشان شهید شده بودند. تمام درد و مرض سید مجتبی را دکتر بابا محمودی تشخیص داده بود و همیشه هم ایشان درمانش می‌کردند. این بار هم که شهید شد دکتر بابامحمودی نبود، مسافرت بودند و کنفراس داشتند و دکترهای دیگر هم نتوانستند تشخیص بدهند.
مجروحیت ایشان به چه صورت بود؟
- طحال نداشت. 15 سانت روده نداشت، میگرن عصبی داشت. میکروبی هم در گلویش بود که وقتی بروز می‌کرد، دیگر نمی‌توانست حرف بزند.
چطور با این نفسشان مداحی می‌کردند؟
- این یازده روز دیگر به هیچ وجه. خانه‌نشینِ خانه‌نشین بودند.
چرا فقط همین یازده روز؟
- خیلی عجیب بود. می‌گفت: هر وقت شیمیایی شدم، همین اوایل دی ماه بود و عجیب‌تر اینکه 11 دی‌ماه روز تولد و هم روز شهادتش بود. در دی ماه ازدواج کردیم. زهرا هم 8 دی ماه به دنیا آمد. بزرگترین اتفاقات زندگی ما در دی‌ماه بود. اتفاقاً فرزند دومم هم را که باردار بودم، در دی‌ماه تصادفی داشتم که فوت کرد. این اتفاق دو سه سال بعد از زهرا بود و ایشان به قدری ناراحت شده بود که تا یک ماه نمی‌توانست حرف بزند. می‌گفت حتماً بچه‌ام پسر بود. پسر دوست داشت و دوست داشت که مثل خودش مداح شود.
از نحوه شهادت شهید علمدار بگویید.
دفعه آخری که مریض شده بود، اتفاقاً از مراسم دعای توسل برگشته بود. همیشه حدود 12 تا 12:30 برمی‌گشت. دیدم حال عجیبی دارد. او که هیچ وقت شوخی نمی‌کرد و جدی بود، آن شب شنگول بود. تعجب کردم. گفتم: آقا! امشب شنگولی؟! چه خبر است؟ گفت: خودم هم نمی‌دانم؛ ولی احساس عجیبی دارم. دلم می‌خواهد بخندم. حالت عجیب و غریبی داشت.
5 سال با هم بودیم اما اصلاً از این رفتارها نداشت. از او ندیده بودم. حرفهایی می‌زد که انگار می‌داند می‌خواهد برود. فکر کردم اینها جزء شوخیهای جدید است. می‌گفت: آقا امضاء کرد. آقا امضاء کرد، داریم می‌رویم. بعد گفت: به فلانی (یکی از دوستانش) بگو بیاید من کارش دارم. به دوستش زنگ زدم. آن شب خوابید. نزدیک صبح، دیدم خیلی تب دارد. من در بابل کارمند بودم. می‌خواستم مرخصی بگیرم که او قبول نکرد. گفت: تو برو دوستم می‌آید و مرا به دکتر می‌برد.
به او سفارش کردم که فقط پیش دکتر بابامحمودی برود. چون دکترهای دیگر از اوضاع او باخبر نبودند. به دوستش گفته بود: قبل از اینکه بیمارستان بروم، بگذار بروم حمام. گفت: چرا؟ گفت: «می‌خواهم غسل شهادت بکنم. آقا آمد و پرونده مرا امضاء کرد. گفت تو باید بیایی. دیگر بس است توی این دنیا ماندن. من دیگر رفتنی هستم. بیخود برای من زحمت نکشید. مردن مرا شما به تأخیر می‌اندازید. من امروز، فردا می‌میرم؛ ولی شما یک هفته می‌خواهید مردن مرا به عقب بیندازید.» غسل شهادت انجام داد و رفت بیمارستان و همانطور که گفته بود یک هفته بعد شهید شد.
لحظه شهادت بالای سرش بودید؟
- من اصلاً نمی‌توانستم تحمل کنم. قیافه‌اش طوری شده بود که تا می‌دیدم از حال می‌رفتم. زهرا هم کوچک بود واقعاً خیلی سخت گذشت. لحظات دردناکی در بیمارستان بودم چون قسمت ایزوله بودند، نمی‌گذاشتند کسی داخل بماند. وقتی می‌خواستند با هلی‌کوپتر او را برای مداوا به تهران ببرند سه تا هلی‌کوپتر آمده بود. خیلی جالب بود وقتی که می‌خواستند او را داخل آسانسور بگذارند، آسانسور کار نمی‌کرد و موقعی که او را بیرون می‌آوردند و خودشان آسانسور را امتحان می‌کردند، می‌دیدند آسانسور راحت کار می‌کند. همه تعجب کرده بودند. چندین بار امتحان کردند، باز همین وضع پیش آمد. هم اطاقیهایش می‌گفتند: لحظه اذان که شد بعد از یک هفته بیهوشی کامل، بلند شد و همه را نگاه کرد و شهادتین را گفت و گفت: خداحافظ و شهید شد.
آیا عنایات دیگری هم از ایشان دیدید؟
- اتفاقاً خیلی خوب شد که این سؤال را پرسیدید. یاد خواب پدر یکی از شهدا افتادم. زمانی که مجتبی تازه شهید شده بود، پدر یکی از شهدا آمده بود و دنبال شهید علمدار می‌گشت. گفت: «من چند وقت پیش درخواب دیدم جنازه‌ای را دارند می‌برند. گفتم: این جنازه کیه؟ یکی از تشییع‌کنندگان گفت: این شهید علمدار ساری است.
یکی از دوازده سرباز آقا امام زمان(عج) بود.امام زمان دوازده تا سرباز مخلص در مازندران داشت که یکی علمدار بود که شهید شد. یازده تای دیگرش هنوز هستند. گفت: اتفاقاً خود امام زمان هم تشریف آوردند که با دست خودشان شهید را داخل قبر بگذارند.»
علاوه بر این چندین بیمار از طریق شهید شفا پیدا کرده‌اند. مثلاً دختر دانشجویی از تبریز خودش می‌گفت: من سرطان داشتم و دکترها ناامید شده بودند و ساعت مرگم را تعیین کردند. یکی از بچه‌های مازندران در خوابگاه دانشگاه تبریز بود. عکس شهید علمدار را داشت. به من گفت: این شهیدی است که جدش خیلی معجز دارد. اگر توسل به جدش بگیری حتماً شفا می‌گیری. من آن شب و چند مدت بعد هم، پشت سر هم خواب شهید علمدار را دیدم که می‌گفت: من برای تو جور می‌کنم که با دانشجویان بیایی شلمچه. آنجا مرا می‌بینی. نوار مرا بگیر. وقتی برگشتی، شفا می‌گیری و همین هم شد. خیلی از این موارد پیش آمد. یکی خانم تهرانی بود که سرطان داشت و دکترها هم جوابش کرده بودند. تعریف می‌کرد که من تازه از تهران به ساری آمده بودم. شوهرم کارمند یکی از ادارات بود. سر قبر شهید آمدم و به جدش توسل کردم. در خواب شهید را دیدم که گفت تو سه روز دیگر شفا می‌گیری و همین هم شد و او هم یکی از مریدهای خاص شهید علمدار شده و الآن هم پس از 4 سال راحت زندگی می‌کند.
مهم ایمان و اعتقاد به ائمه اطهار است. اصل ایمان به خداوند است که باعث می‌شود اتفاقاتی بیفتد که خارج از تفکر انسان است.
آیا تکیه کلام به خصوصی داشتند؟
- همیشه «یا زهرا» می‌گفت. و البته عنایاتی هم نصیب ما می‌شد. مثلاً دو سه بار اتفاق افتاد که بی پول می‌شدیم؛ چون پسر بزرگ خانواده بود، همه از او انتظار داشتند، به همین خاطر به نزدیکانش هم کمک می‌کرد. از طرفی هم خودمان مستأجر بودیم و من هم دانشجو بودم. آنچنان توان مالی نداشتیم. یکبار گریه‌ام گرفته بود. می‌خواستم دانشگاه بروم، اما کرایه نداشتم. مانده بودم 5 تا یک تومانی بیشتر توی جیبم نبود. توی جیب ایشان هم پول نبود. وقتی به اطاق دیگر رفتم، دیدم اسکناسهای هزاری زیر طاقچه‌مان است. تعجب کردم، گفتم: آقا ما که یک 5 تومانی هم نداشتیم، این هزاریها از کجا آمد. گفت: این لطف آقا امام زمان است. تا من زنده هستم به کسی نگو. از این موارد در زندگی‌ ما پیش می‌آمد.
بزرگترین آرزوی شما چیست؟
- آرزو که زیاد داریم؛ ولی بزرگترین آرزویم این است که خدایی شوم و همه چیز را در وجود خدا ببینم، مثل شهید. دوست دارم به هر چیز نگاه می‌کنم، رنگ و بوی خدا داشته باشد.
وقتی شهید را در خواب می‌بینید، در مورد این آرزو یا چیزهای دیگر سفارش و توصیه‌ای نمی‌کنند؟
- خوابهای ما سه قسمت است یا شهید را با یک نیم نگاهی می‌بینم که از راه دور لبخند ملیحی می‌زند. بعضی وقتها هم می‌نشستیم و درد دل می‌کردیم؛ مثلاً من از روزگار و از خودم می‌نالیدم و او هم قوت قلبی می‌شد. گاهی اوقات هم سؤال و پاسخ بود. مثلاً وقتی او را می‌دیدم، می‌گفتم فلان کس این حرف را زد، جواب از تو می‌خواهد. فلان کس این حاجت را دارد، جواب می‌خواهد. خلاصه حالت پرسش و پاسخی دارد و حالت شکایت و حکایت.
آخرین کلام و سفارشی که داشتند چه بود؟
- آخرین لحظه قبل از اینکه به بیهوشی کامل برود، کنارش رفتم. به من گفت: می‌دانم بعد از من زندگی برای تو و دخترم خیلی سخت خواهد بود؛ چون بدون وجود مرد واقعاً سخت است. ولی همیشه این یادت باشد که با خدا باش. خدا با توست و من هیچ وقت تو و دخترم را فراموش نمی‌کنم. سعی می‌کنم همیشه در هر جا باشم، پیش شما بیایم و الحمدالله ثابت هم کرده است.
و دیگر اینکه می‌گفت: سعی کنید راه امام را فراموش نکنید. رهبری را تنها نگذارید که این خواسته دشمن است تا افرادی را که پیرو رهبری هستند را از راه به در کنند. حتی در وصیتنامه‌اش هم نوشته بود که سعی کنید خط امام را رها نکنید و راه مذهب و خدا را در پیش بگیرید و دوست دارم دختر من هم قاری قرآن شود که این آرزویش تا حدودی برآورده شده است.
در مورد شهدا یادآوری می‌کردند؟
- اکثراً که با هم می‌نشستیم، از شهدا می‌گفتند. مخصوصاً از لحظات شهید شدن شهدا برای من می‌گفتند. حتی برای زهرا که می‌خواست داستان تعریف کند، لحظاتی که خودش جانباز شد و لحظاتی که دوستانش شهید شدند را تعریف می‌کرد. می‌گفتم: آقا! برای بچه کوچک از این چیزها نگو. می‌گفت: نه او باید از الآن در ذهنش برود راه شهادت چیست، شهید کیست، جبهه چیست.
شما گفته بودید ایشان از شهادتشان خبر داشتند قبلاً در این مورد چیزی می‌گفتند؟
- یکی دوبار صحبت کرده بود. گفته بود: من پنج سال الی پنج سال و نیم با شما هستم و بعد می‌روم. من می‌گفتم: باور نمی‌کنم؛ پنجاه سال، یعنی اصلاً به ذهنم خطور نمی‌کرد. ولی ایشان چندبار تکرار کرده بودند؛ ولی من جدی نگرفته بودم. گفت: شیمیایی هستم، می‌روم. می‌گفت: دوست داشتم در جبهه شهید می‌شدم؛ ولی خداوند توفیق نداد. گفتم: نه، اتفاقاً خداوند توفیق داد که این جوانها را به راه راست هدایت کنی. خیلی‌ها را مؤمن کرد. خیلی‌ها نمازخوان شدند خیلی‌ها به راه خدا کشیده شدند.
فکر می‌کنید چه چیز باعث می‌شد این جوانها به سمت شهید علمدار کشیده شوند؟
- اخلاصش خیلی‌ها مقام داشتند، پول داشتند. او هیچ کدام از اینها را نداشت. خیلی جالب بود ولی چیزی که داشت کلامش، رفتارش، حرف زدنش یک جوری بود. آدم همین‌طور ناخودآگاه به طرفش می‌رفت. نمی‌دانست چه جوری دارد می‌رود.
و حرف آخر.
- جوانان سعی کنند راه امام را ادامه دهند. اگر راه امام را ادامه ندهند آن وقایعی که نباید اتفاق بیفتد، اتفاق می‌افتد. راه سعادت دنیا و آخرت همین است و ان‌شاء‌الله ما را همه مردم ایران دعا می‌کنند که ما در این راهی که در پیش داریم ان شاء‌الله موفق باشیم.      

همراه با مجتبی در جهاد اکبر

در ماههای پایان جنگ تحمیلی سید به همراه بسیجیان پایگاه مقاومت شهدای بخش 8 به     منظور حفظ ارزشهای جنگ و پاسداشت فرهنگ شهادت با تشکیل هیات "بنی‌فاطمه(س)" به  دیدار خانواده معظم شهدای محله بخش 8 رفته، به ذکر مصائب اهل بیت عصمت و طهارت می‌پرداختند.
هیات بنی‌فاطمه(س) برخی از برنامه‌های خوب و جاذب خود را در مسجد دهقانزاده محله بخش 8 ساری اجرا می‌کرد که در این برنامه‌ها مجتبی به عنوان ذاکر اهل بیت نغمه‌سرایی می‌کرد.
از سوی دیگر، در هیأت رهروان امام خمینی(ره) به مرکزیت مسجد جامع ساری و با همت شهید بزرگوار بابک خاطری و برخی از بسیجیان مخلص، برنامه دیدار از خانواده شهدای شهرستان ساری و ذکر مصائب معصومین(ع) پیگیری می‌شد.
با توجه به مرکزیت هیات رهروان امام خمینی(ره) شهرستان ساری و گستردگی حوزه فعالیتهای آن، مجتبی و دوستان او به تعقیب اهداف مقدس خود در قالب این هیات پرداختند.

سید محتبی در نهایت پس از تحمل سالها درد و رنج ناشی از جراحات شیمیایی در تاریخ 11دیماه1375با ملحق شدن به یاران شهیدش ،به درجهء رفیع شهادت نایل آمد.

یادش گرامی و راهش پر رهرو باد.

دوران دفاع مقدس
سیدمجتبی در سال 1362 یعنی در سن هفده سالگی به همراه چند تن از دوستانش دوران آموزش نظامی را در منجیل پشت سر گذاشت و بعد از آن به منطقه کردستان اعزام شد.
حضور سید در کردستان با اتمام عملیات والفجر 4 مصادف بود که به همراه سایر رزمندگان، پس از عملیات در پایگاه ساوجی و در منطقه پنجوین عراق مستقر شدند.
سیدمجتبی در سال 1363 وارد منطقه عملیاتی جنوب شد و در گردان امام حسین(ع) لشگر 25 کربلا مازندران با عنوان تیربارچی تحت فرماندهی سردار رشید اسلام شهید "صمد اسودی" مانع تجاوز مزدوران بعثی به کیان نظام اسلامی شد.
این رزمنده سرافراز از نقش‌آفرینان عملیات پیروز کربلای 1 نیز بود که به آزادسازی شهر مهران انجامید. در همین عملیات بود که سیدمجتبی یکی از بهترین دوستان خود را از دست داد. او شهید "حمیدرضا مردانشاهی" نام داشت که دوران تحصیل و آموزش نظامی را با هم گذرانده، در کنار هم به جبهه‌های نبرد عزیمت کردند. علاقه سیدمجتبی به حمیدرضا چنان بود که پس از اعملیات کربلای 1 در تصمیمی شجاعانه به همراه چند تن از رزمندگان به میان عراقیها رفته، با بازگرداندن پیکر مطهر شهید حمیدرضا مانع چشم انتظاری دل آزار خانواده او شد. در روزهای سنگین فراق حمیدرضا، مجتبی به دلسوخته‌ای دیگر از تبار عاشقان حضرت دوست یعنی "حسین طالبی نتاج" دل داده بود که به اعتراف خود سیدمجتبی، بسیاری از فضایل اخلاقی را از حسین الهام گرفته بود و همواره ویژگیهای رفتاری او را به عنوان الگوی عملی برای دیگران بازگو می‌کرد. این دوستان تا آخرین لحظه‌های زندگی از خاطر او محو نشدند و سید همواره از آنان به نیکی یاد می‌کرد.
ناگفته نماند جذابیت فوق‌العادة سیدمجتبی سبب شده بود دوستان بسیار زیادی در طول هشت سال دفاع مقدس از شهرهای مختلف استان مازندران با او در ارتباط باشند که برخی به شهادت رسیدند و برخی نیز در قید حیات هستند و همواره دوستی و ارادت متقابل میان آنها برقرار بود. اما نکته قابل تأمل اینکه مجتبی همواره در ارتباطات دوستانه به دنبال کسب معرفت بود و از خصوصیات مثبت اخلاقی هر کس به اندازه ظرفیت، خوشه‌چینی می‌کرد.
پس از عملیات کربلای 1 سید وارد گردان "مسلم بن عقیل" شد که تا پایان جنگ نیز در آن گردان باقی ماند. (لازم به ذکر است که سیدمجتبی مدتی کوتاه در گردان "یا رسول‌(ص)" نیز عضویت داشت.)
سیدمجتبی در دی ماه 1365 همراه با گردان مسلم آماده حضور در عملیات کربلای 4 شد؛ اما از آنجا که به دلایلی این گردان وارد عمل نشد، این مأموریت به انجام نرسید و در واقع نخستین عملیاتی که سید همراه با گردان مسلم در آن شرکت جست؛ عملیات کربلای 5 در منطقه شلمچه بود.
گردان مسلم پیش از عملیات فوق در آبادان و در منطقه‌ای به نام "صیداویه"مستقر شد. در اینجا بود که سید همراه سایر رزمندگان در کنار نخلهای شکسته و قد خمیده اما استوار جنوب، نجواهای عاشقانه خود را در سوگ اهل بیت(ع) سر می‌داد و می‌توان گفت که سید مقدمات مداحی در رثای اهل بیت را در این مکان برای خود پایه‌ریزی کرد. همزمان با ین نجواهای عاشقانه در خلوتهای انس با دوستان و نزدیکان از اینکه تا آن زمان حتی مورد اصابت ترکشی واقع نشده بود، شکوه می‌کرد و از درگاه خداوند لیاقت این معنی را می‌طلبید، تا اینکه در عملیات کربلای 8 در شلمچه در تاریخ هفدهم فروردین 1366 این خواسته او به اجابت رسید و ازناحیه کتف راست مورد اصابت ترکش خمپاره قرار گرفت و علیرغم اصرار دوستان، حاضر نشد قدمی به پشت جبهه بردارد و با همان حالت تا پایان عملیات در منطقه حضور داشت و به همراه سایرین مانع نفوذ دشمن به منطقه عملیاتی شد. این ترکش هرگز از بدن سیدمجتبی خارج نشد و آن را به عنوان درّی از جانب معبود، در صدف وجود خود نگهداری می‌کرد.
سید علیرغم زخمی که در کربلای 8 بر بدنش وارد شده بود، با تأسی به علمدار کربلا در اواخر فروردین ماه سال 1366 به همراه گردان مسلم در عملیات کربلای 10 شرکت جست که ارتفاعات "ماووت" هنوز خاطره پایداریها و جوانمردیهای او را در خاطر دارد.
او پس از عملیات کربلای 10 همچنان در مناطق جنوب حضور داشت و بر اوراق پرونده اخلاص و فداکاری خویش می‌افزود.
حضور سید در مناطق عملیاتی جنوب با لشکر 25 کربلا ادامه داشت تا آنکه در تیرماه 1366 رسماً به عضویت سپاه پاسداران انقلاب اسلامی درآمد. سید ار روز عضویت خود در سپاه این چنین یاد می‌کند.
مجتبی در مرداد ماه سال 1366 به فرماندهی گروهان سلمان از گردان مسلم منصوب شد. او اگر چه ـ به شهادت دست‌نوشته‌هایش ـ این مسؤولیت را با احتیاط و وسواس پذیرفت، اما همچنان که از مردان بزرگ انتظار می‌رود با پشتکار تمام و همت بلند و با حمایت و جانبداری از نیروهای تحت امر از یکسو و جدیت فزاینده در انجام وظایف محوله از سویی دیگر از عهده این مهم به خوبی برآمد.
در یک کلام، سید خود را خادم گروهان سلمان می‌دانست و با این وجود، فراموش نمی‌کرد که فرمانده این گروهان نیز است و به عنوان فرمانده، تکالیف خطیری را بر عهده دارد. مجتبی کمتر شعار می‌داد و بیشتر عمل می‌کرد و اندیشه تکلیف، لحظه‌ای او را به خود وا نمی‌گذاشت.
دلاوران گروهان سلمان به یاد دارند که سیدمجتبی این فرمانده جوان و رشید چگونه به آماده‌سازی نیروهای خود پرداخته بود. به عنوان نمونه، او از طریق انجام رزم شبانه و پیاده‌رویهای مکرر در "هفت تپه" گروهان خود را برای عملیات عظیم والفجر 10 به خوبی مهیا کرده بود.
روزهای انتظار بسرآمد، تا اینکه در اسفند ماه سال 1366 گروهان سلمان به همراه سایر نیروهای گردان مسلم جهت شرکت در عملیاتی دیگر عازم غرب کشور شد. تمرینها و آماده‌سازی‌ها در ارتفاعات برف‌گیر "هزار و یک شهید" در منطقه عمومی‌"دزلی" ادامه یافت و سرانجام گروهان سلمان به فرماندهی سید شهید به نقش‌آفرینی در علمیات والفجر 10 پرداخت.
ماموریت گروهان سلمان آزادسازی سه راهی "خُرمال، سید صادق، دوجیله" و پاسگاه مستقر در آن سه‌راه بود که با موفقیت کامل انجام شد و این سه‌راهی رشادتهای مجتبی را که یک تنه به مواجهه با دشمن بعثی پرداخته بود، هرگز از یاد نخواهد برد. در همین جا بود که سیدمجتبی مورد آماج گلوله‌های بعثیان قرار گرفت و از ناحیه پهلو به شدت مجروح شد که به از دست دادن طحال او منجر شد.
سید اگرچه با اعزامهای مکرر و تحمل جراحتهای یاد شده، وظیفه خود را نسبت به انقلاب مقدس اسلامی در عرصه دفاع مقدس به انجام رسانیده بود، اما روح عاشق و نستوه او و اشتیاق زایدالوصفش به کربلای ایران بار دیگر او را به جبهه‌های نبرد کشانید، به گونه‌ای که تا مدتی پس از پذیرش قعطنامه 598 نیز باید سراغ او را از نخلستانهای آبادان و خاکریزهای شلمچه می‌گرفتیم.
مجتبی در زمستان سال 1369 مأموریت خود را در مناطق جنوب پایان داد و سپس فعالیت کاریش را در واحد عملیات و پس از آن در واحد تربیت بدنی لشکر 25 کربلا در شهرستان ساری ادامه داد.
و بدینسان از جبهه جهاد اصغر با سرافرازی و سربلندی بیرون آمد و خود را مهیای مبارزه‌ای بزرگتر (جهاد اکبر) نمود. در همین سال بود که سیدمجتبی با دختری از سلالة رسول اکرم(ص) ازدواج کرد که ثمره آن دختری بنام سیده زهرا است. شایان ذکر است که مجتبی، همواره از اینکه با یکی از سادات وصلت کرده است و موفق به گذاشتن نام زهرا برای فرزندش شده بود، اظهار رضایت و شادمانی می‌کرد.

دوران تحصیل

وی تحصیلات ابتدایی را در دبستان شهید عبدالحکیم قره‌جه (حشمت داوری) و دوران  راهنمایی را در مدرسه شهید دانش (نیما) و چند سال از دوران متوسطه را در هنرستان شهید خیری‌مقدم شهرستان ساری با موفقیت به پایان رساند.
اگر چه دوران تحصیلات متوسطه سیدمجتبی به دلیل پیروی او از فرمان پیر جماران، خمینی کبیر و انجام تکلیف الهی ناتمام ماند و به حضور دی میادین نبرد کشیده شد، اما راه سید را به سوی دانشگاهی باز کرد که در کلاس آن درس عشق و ایثار ارایه می‌شد و سید توانست از جمله دانشجویان ممتاز آن گردد.
لازم به ذکر است که سید پس از سالهای جنگ ادامه تحصیل داد و تحصیلات خود را در مقطع متوسطه به پایان رسانید.

سردار شهید سید مجتبی علمدار ذاکراهل بیت

                                                       
معمول است که برای نگارش زندگینامه از روز ، ماه و سال تولد آغاز می‌کنند، اما برای معرفی سیدمجتبی بهتر است به سالهای پیش از تولد وی بازگردیم؛ زیرا بر این اصل واقفیم که برای معرفی هر پدیده‌ای ابتدا باید سابقه و گذشته آن پدیده را مرور کرد و در سیر ایجاد آن به تفکر و تعمق پرداخت
 دوران پیش از تولد
 مازندران از دیرباز همواره خاستگاه شیعیان خالص و ارادتمندان به اهل بیت عصمت و طهارت بوده است. یکی از نمودهای بارز این ارادت برپایی مجالس سوگ و سرور در شأن اهل بیت(ع) بوده که نیاکان سیدمجتبی در شهرستان ساری همواره طلیعه‌دار این محافل و مجالس بوده‌اند.
یکی از آنان مرحوم سیدعلی‌اکبر علمدار (پدربزرگ سیدمجتبی) بود. او با احساس این نکته که در محله مسکونی آنان (بخش 8 ساری) مکانی برای اقامة محافل مذکور وجود ندارد، یکی از اتاقهای منزل خود را به این امر اختصاص داد. همین خانه به ظاهر کوچک، مدتی میعادگاه عاشقان اهل بیت(ع) و شاهد سوز و گدازهای عارفانه سوگواران اباعبدالله...(ع) بود و در ماههای محرم و صفر جمعیت اندک محله را در خود جای می‌داد.
تولد "
 در فضای همین خانه که مدتها به ذکر یا حسین(ع) و یا زهرا(س) معطر شده بود، در سحرگاه یازدهم دی ماه 1345 درست در لحظاتی که مؤذن، آوای دلنشین اذان صبح را سر داده بود، کودکی دیده به جهان گشود که نامش را مجتبی نهادند. بعدها عقاید، رفتار و منش مجتبی نشان داد که روح بزرگ او چگونه پیامها و برکات معنوی آن فضای ملکوتی را به خود گرفت.
تولد سیدمجتبی بارقه‌ای از امید را در دل پدر و مادرش که در سیمای نورانی او آینده‌ای درخشان را می‌دیدند، به وجود آورده بود. آنان می‌اندیشیدند که در آینده، حضور مجتبی در خانواده از دشواریهای زندگی آنان خواهد کاست و در ایام پیری، عصای دستشان می‌گردد.
سیدمجتبی دومین فرزند خانواده و نخستین فرزند پسر سیدرمضان علمدار بود. این پدر بزرگوار با درآمدی متوسط همواره دغدغة آن را داشت که فرزندانش تعالیم اسلامی را به درستی بیاموزند و بدان عمل کنند. از این رو، به مادر سید توصیه کرد که در دوران کودکی، وی را با قرآن آشنا سازد. این مادر فداکار که در دوران طفولیت سید، همواره شاکر این نعمت خداوندی بود، از هیچ کوششی در جهت تربیت مجتبی دریغ نکرد و زمینه یادگیری قرآن را برای فرزندانش بوجود آورد.   
 

اعداد برای بعضی‌ها یک جور دیگر معنا می‌دهد؛ یعنی انگار بعضی اعداد فقط برای آدم‌ها ساخته شده‌اند؛ مثل دهم محرم که مال امام حسین(ع) است، چهاردهم خرداد که مال امام خمینی(ره) است، و یازده دی‌ماه که مال سید مجتبی علمدار است.
سید مجتبی علمدار را نمیشناختم
دوسال پیش خیلی اتفاقی کلیپ صوتی به دستم رسید به عنوان درد دل شهید علمدار با شهدا
سوز عشق عجیبی که در صدای محزون و دردمندش موج انداخته بود مرا شیفته ء خود کرد برایم جالب بود شهیدی با شهدا درد دل کند
شروع کردم به تحقیق دربارهء سید
فهمیدم شهید علمدار جانباز شیمیایی بود که در سال 75 به شهادت رسید
هر روز که میگذشت مطلب جدیدی از سید میفهمیدم و بیشتر مجذوبش میشدم

تولد: 11 دی‌ماه 1345
مجروحیت شیمیایی: یازده دی‌ماه 1364
ازدواج با سیده فاطمه موسوی: دی‌ماه 1370
تولد دخترش زهرا: 8 دی‌ماه 1371
شهادت: 11 دی‌ماه 1375

احساس می‌کنم آدم‌هایی که تولد و مرگشان در یک روز معین است، یک‌جورهایی دوست داشتنی‌ترند.
*

سال 1362 هفده ساله بود که به عضویت بسیج درآمد. از داوطلب‌های بسیجی بود که به اهواز و هفت‌تپه و کردستان و... عازم شد و مردانه جنگید. چند باری هم در جبهه مجروح شد، ولی بیشتر اوقات بدون مراجعه به پزشک، زخم‌هایش را درمان می‌کرد، تا سرانجام در دی‌ماه 1364، در عملیات والفجر 8، شیمیایی شد؛ اما خودش را از درمان معاف کرد.
*

سربه‌زیر و دقیق بود، متواضع و خالص. با رفقا برای جوانان بیکار، کار پیدا می‌کردند. دوست داشت عرق شرم بر پیشانی هیچ جوانی ننشیند. می‌گفت جوان باید توی جیبش پول داشته باشد تا جلوی دوستانش خجالت نکشد.
سر زدن به خانواده‌های کم‌بضاعت و بی‌بضاعت جزء برنامه‌های ثابت هفتگی‌اش بود. با اینکه روز در تلاش بود، نماز شبش ترک نمی‌شد. عاشق زیارت عاشورا بود. نزدیکش که می‌شدی ذکر «یا زهرا» از لبش می‌شنیدی که یکریز بود و دم به دم. نفس گرمی داشت و مداح اهل‌بیت(ع) و آنانی بود که به خاطر اهل‌بیت در خون سرخشان غوطه‌ور شده بودند. بعد از جنگ، دلش که به یاد رفقای شهیدش می‌گرفت، مراسم راه می‌انداخت و می‌خواند. اغلب هم شعرهای خودش را می‌خواند:
بیت‌الزهرا، مسجد جامع، امام‌زاده یحیی(ع)، مصلای امام خمینی(ره)، هیئت عاشقان کربلا و منازل شهدا صدای پر سوز و هجران او را از یاد نخواهد برد.
 
در این پست سعیم بر این بود تا بطور مختصر دوستان را با شهید علمدار آشنا کنم
انشاالله  اگر زنده بودیم و خدا خواست در قسمتهای بعد بیشتر به زندگینامه سید، خاطرات و... خواهیم پرداخت.
باشد که مورد قبول این شهید بزرگوار قرار بگیرد
یا علی

ای کاش در دل ذره ای شور ونوا بود

احوال ما با حالت نی هم صدا بود

ای کاش شور جنگ در ما کم نمی شد     

     این نامرادی شیوه مردم نمی شد 

ای کاش رنگ شهربازیم نمی داد

در جبهه یا زهرا مرا بر باد می داد

 امشب دل از یاد شهیدان تنگ دارم  

     حال و هوای لحظه های جنگ دارم

فرسنگها دورم زوادی محبت

با یک دل خسته زنیش سنگ تهمت

مسموم شد ساقی و  پیمانه شکسته                                  

                 از بخت بد درب شهادت شد بسته

من ماندم و متن وصیت نامه پیر جماران

من ماندم وشرمندگی از روی یاران

من ماندم و شیطان و نفس و جنگهایش   

           من ماندم و شهر و گناه و رنگهایش

از زرق و برق شهر خود نیرنگ خوردم

آن معنویتهای جنگ از یاد بردم

خود را به انواع گنه آلوده کردم           

           در راه ناحق کوششی بیهوده کردم

از دفتر دل نام الله پاک کردم

دل را به زیر کوه عصیان خاک کردم

اکنون پشیمان آمدم با این تمنا        

                 یارب نظر کن جرم و عصیانم ببخشا

علمدار عشق

غروب پنج شنبه به اتفاق یکی از همکارانم به سمت ملا مجدالدین ساری حرکت می کنیم تا درکنار مزار شهدا عقده های دل را وا کرده و با آن ها به درد دل بنشینیم . آرامگاه ،  عصر پنج شنبه  بسیار شلوغ است . بعد از خواندن زیارت نامه شهدا به سمت قطعه ی شهدا می رویم . با سکوتی کامل و در خود فرو رفته از هر ردیف می گذریم . چشم مان بر سنگ نوشته ها می افتد ، یکی در شلمچه ، دیگری در فاو ، آن یکی در هفت تپه ، شهیدی از مهران ، آن یکی در دهلران و دیگری در درگیری با منافقین به شهادت رسیده است . آن ها چقدر مظلومند و غریب . روی سنگ قبری ، شاخه گلی پرپر شده قراردارد و روی سنگ قبر دیگری خاک !  بر سرمزاری نیز، یک نفر در حال خواندن قرآن است . عابران در حال گذر، فاتحه ی دسته جمعی می خوانند . به سمت  قطعه ای  دیگر می رویم قبرها را یکی پس از دیگری پشت سر می گذاریم . در همین هنگام دلم به من نهیب می زند و می گوید تویی که این گونه راحت از کنار آن ها می گذری باید بدانی آنان چه کسانی اند و چه کرده اند و چه رشادت ها از خود نشان داده اند  تو این گونه آزاد و فراغ بال زندگی  کنی .  در همین افکار هستم که  جمعیتی  نظرم را به سوی خود جلب می کند . به همکارم می گویم : آن جا چرا شلوغ است ؟  حس کنجکاوی و حس خبرنگاری ما را بر آن سو می کشد . در کنار قبر می ایستیم . روی سنگ قبر نوشته شده است « شهید سید مجتبی علمدار». با دیدن نام این شهید به یاد یکی از دوستان هیئت تحریریه می افتم که می گفت : «شهید علمداریکی از پر آوازه ترین شهیدان استان مازندران است ، مداح اهل بیت شهید سید مجتبی علمدار ولادت 21 رمضان سال 1345 جانباز شیمیایی که در سال 1375 بعداز سال ها درد و رنج به شهادت نایل آمد . شگفت آور آن که روز و ماه تولدش بنابر سال شمسی با روز و ماه شهادتش یکی است .سر دبیرمان می گفت :بیشتر زنگ هایی که خارج  استان به ما زده می شود به ما می گویند: « چرا از شهید علمدار چیزی نمی نویسید ؟ « راستی چه شده است در بین چهارده هزار شهید استان مازندران و گلستان او را بهتر از همه می شناسند . همین بهانه ای می شود تا گزارشی تهیه نماییم .  از آن جا که اسلحه خبرنگاری یعنی دوربین ،  ضبط ونوار را به همراه داریم تصمیم مان را عملی می سازیم و با کسانی که در اطراف قبر این شهید جمع شده اندبه گفت و گو می پردازیم اکثر کسانی که  حضور دارند به کاری مشغول هستند ، یکی خرما و دیگری شیرینی پخش می کند ، یکی گلاب می پاشد ، دیگری قرآن می خواند و دختری نیز شاخه گل های گلایل و رز قرمز و سفید و صورتی را  روی سنگ قبر مرتب می کند . بر حسب اتفاق مادر شهید علمدار نیز در آن جا حضور دارد و ما هم برای شناخت و معرفی بیشتر سید مجتبی با مادر او به گفت و گو می نشینیم : « مادر هر شهید » غروب هر پنج شنبه بی قرار می شود  همین که در کنار مزار فرزندش قرار می گیرد و فاتحه ای  می خواند آرامش پیدا می کند و اگر یک پنج شنبه به دلیلی نتواند بیاید ، انگار که چیزی گم کرده است .»

همکارم از او می پرسد  : « چه ویژگی های اخلاقی در شهید علمدار وجود داشت که بعضی این گونه به او معتقدند تا جایی که از او حاجت می خواهند ؟ »  در پاسخ مان می گوید  : « او خالص بود و عشق به ائمه داشت . بدون تظاهر و ریا فعالیت هایی را برای یتیمان انجام می داد » .کمی مکث می کند و می گوید : « روزی دختر هشت یا نه ساله ای را دیدم که کنار قبر شهید  گریه می کند . پرسیدم : مگر شما شهید را می شناختید ؟ دخترک در جوابم گفت : « زمانی که شهید علمدار مربی قرآنم بود در مسافرتی با او همراه بودم .» بعد فهمیدم  آن دختر فرزند شهید است و سید مجتبی به فرزندان شاهد و یتیمان عشق می ورزید . او همیشه به من می گفت : « چون فرزندان شاهد کسی را ندارند ، ما وظیفه داریم به اندازه فرزندان مان به آنها توجه کنیم » . از او می پرسیم آیا از شهید فرزندی به یادگارمانده : « بغض می کند و می گوید دختری به نام زهرا » به او می گویم خاطره ای از شهید برای مان بگوید . او می گوید بهتر است خوابم را بگویم : « دو شب پیش از شهادت ، او را در عالم خواب دیدم که در حال کندن قبرش بود. به او گفتم : پسرم تو که حالت مساعد نیست این چه کاری است که  انجام می دهی ؟  خسته می شوی ؟ در جوابم گفت : مادر مگر خبر نداری که من خانه ای خریده ام که باید آن را درست کنم » دو روز بعد ، « در حال انتقال از بیمارستان امیر مازندرانی  به تهران در حالی که ذکر یا حسین (ع) و یا زهرا(س) بر لب داشت جان سپرد… »

با همسر شهید نقی زاده که در کنار قبر شهید علمدار با او آشنا شدیم به ما می گوید: من به او اعتقاد دارم. « هنگامی که به خواستگاری دخترم آمده بودند ،  مردد بودم. نمی دانستم با این مسئله چگونه برخورد کنم تا این که آمدم این جا از شهید علمدار خواستم که مرا در این امر مهم یاری کند. به او گفتم شوهر من همانند شما جانباز شیمیایی بوده وبه شهادت رسید اورا به جدش قسم دادم و گفتم به فکر دخترم باش تا هرچه خیر اوست در سر راهش قرار گیرد و شکر خدا نیز چنین شد. »

سید محمد عالی نژاد ، رییس مرکز فنی و حرفه ای 22 بهمن ساری با شهید علمدار از طریق یکی از دوستانش آشنا  شده بود ، .او می گوید : شهید علمدار در بازی بسکتبال هر بار برای پرتاپ توپ به سمت سبد بازی حرکت می کرد  نام امام زمان (عج) را بر زبان جاری می ساخت.و تعجب این که پرتاپ توپش همیشه به گل می نشست .  معافی ، کارشناس حقوق قضایی در مورد شخصیت شهید علمدارمی گوید : « شهید علمدار به عنوان یک بسیجی در راه خدمت به نظام ، حفظ نوامیس و دفاع از کشور در جنگ تحمیلی حضور فعال داشت . در دوران سازندگی برای حفظ وحدت وانسجام نیروهای متدین تلاش و کوشش می کرد و با مداحی و ذکر مصیبت اهل بیت در خدمت اهل بیت بود تا این که به شهادت رسید .» او ایمان را دلیل بر جستگی و متمایز بودن شهید علمدار می داند و می گوید : « هر چه درجه ی ایمان رفیع تر باشد انسان ها را متمایز می کند . »

آقای بی نیاز که هم محلی شهید علمدار است در مورد اومی گوید : « قبل از شهادتش می دانستم که او کربلایی است و باید می رفت . و در زمان رفتن شور و حالی خاصی داشت و هنگامی که تربت امام حسین را به او دادند در آن زمان همه ،  دیدند که چقدر راحت پرواز کرده بود .» فرزند شهید سید هادی رضایی او را سالار و بزرگوار معرفی می کند « من هر وقت به آرامگاه می آیم اول به زیارت قبر شهید علمدار و بعد بر سر مزار پدر خود حاضر می شوم ، او علت این کارش را این گونه بیان می کند : « شهید علمدار یکی از یاوران حضرت زهرا (س) بود. ا و نام حضرت زهرا (س) را با حالتی خاص و عاشقانه بر زبان جاری می ساخت به طوری که مارا منقلب می ساخت . او به ما می گفت : اگر در هر مشکلی نام حضرت زهرا (س) را سه بار بر زبان جاری کنیم ، مشکل مان حل می شود  و من نیز با این کار حاجت گرفتم . او مشوق خیلی خوبی برای من بود » .

عباس علی حاجیان از طریق برادر آزاده مسکار با شهید علمدار آشنا شده است ا ونیز هر بار که به آرامگاه می آید ، بر سر مزارشهید  فاتحه ای  می خواند . او از ما می خواهد با توجه به ترافیک تبلیغات تلویزیون و ماهواره و غیره ، رغبتی را در جوانان ایجاد کنیم تا جوانان حافظان اصلی انقلاب اسلامی شده و خادمان واقعی وطن را بشناسند و آن ها را الگو و سر مشق خود در زندگی قرار دهند .

جوانی که درحال خواندن قرآن است نظر مارا جلب می کند.   پس از سلام و احوال پرسی از او می خواهیم نحوه ی آشنایی با شهید را برای مان    بگوید : از طریق برادرم با شهید آشنا شدم . امشب  آمده ام تا از اوحاجت بگیرم . و البته تا به حال چند بار حاجتم را از ایشان گرفتم . » او معتقد است « انسان وقتی زندگی اش تباه می شود که راه شهدا را ادامه ندهد ». او می گوید: « ما باید قدر شهدا را بدانیم واز خود بپرسیم که آن ها برای چه رفته اند و برای چه به شهادت رسیده اند .»

در حال خروج از مزار کودکی را می بینیم که با اشاره به مادرش می گوید : « مامان این جاست » . من و همکارم با تعجب به هم نگاه می کنیم. مادرش به سمت ما می آید . پس از سلام از مادرش می پرسیم که منظور فرزندتان قبر کدام شهید است؟ خانم با لبخند می گوید : « شهید علمدار » و بعد ادامه می دهد : « بار دوم است که به این جا آمده ایم چون من فراموش کرده بودم پسرم راه را به من نشان داد » . نام فرزندش محمد حسین است . مادرش می گوید : « یک بار اورا به این جا آوردم و« سی دی » شهید علمدار را برای او خریدم . هر کس که به منزل ما می آید سی دی را برایش روشن می کند .  او در طول راه آن قدر به من و پدرش گفته بود که : « گل نخریدیم ؟ شمع و کبریت نخریدیم » که ما وادار شدیم شمع بخریم .

با تاریک شدن هوا ، آرامگاه آهسته آهسته خلوت می شود وما نیز قصد رفتن می کنیم . وقتی از کنار  مزار  شهید علمدار می گذریم نگاهی به قبرش می کنیم . شمعی را که محمد حسین روشن کرده بود هنوز روشن است . چند لحظه ای مکث می کنیم و من به نور کم شمع خیره می شوم این جمله شهید مطهری از ذهنم عبور می کند : « شهدا شمع محفل بشریتند . »

منبع:نشریه سبز وسرخ